26 Temmuz 2017 Çarşamba

Ne zalımsın hayat

Ne yazacağımı da bilmiyorum ya yıllar olmuş yazmayalı. Nefes alamıyorum yine bu ara, yazma ihtiyacımı yok sayamıyorum. Ne kötü insanın yazmaktan bile korkması dertlerini.
Yine nefes alamıyorum umursamaz olmaktan yoruldum. Susan olmaktan yoruldum. Ama anlatmak bile istemiyorum sadece içindekini kusmak istiyorum ama üstü kapalı kelimelerle. Keske herşeyi açık açık yazacak cesaretim olsaydı. Bu benim blogum istediğimi yazabilirim elbet ama yazacaklarımın içimde faaliyete dönüşmesinden korkuyorum. Kendime hic ama hic güvenmiyorum.
Çekip gidesim var keşke yapabilsem. Keşke herkesi ama herkesi (oğlum hariç) ardımda bırakıp hiç kimseye nerede olduğumu söylemeden yaşayabilsem. Çok yoruldum bencillikten, okuzlukten, yaranamamaktan. Resmen ölsem kıymetimi anlasalar diye düşünüyorum. Ölsem ama bende görsem tabi pişman olduklarını :) 
Kıymet verdiklerimden kiymet görememekten cok yoruldum. Ne zormuş sevilmedigini düşünmek. Allah'ım içime ferahlık ver... AMİN