17 Kasım 2012 Cumartesi

16 Kasım 2012 Cuma

Bu ara kimsesizim.

Çevrende milyonlarca insan olsa da seni anlamadıklarında varlıklarının anlamı olmuyor. Fikir almak istediğim pek çok konu var ama kime ne kadar güvenebilirim ne kadarını sorabilirim anlatabilirim bilmiyorum.

Kendimi çok yalnız ve çaresiz hissediyorum. Yazık bana :(
Bu ara hayat nasipse ailemize katılacak minik bebeğimden ibaret.

Her şeyi ona uygun hale getirmeye çalışıyorum. Evimi, işimi, kendimi.

Sürekli yapılacaklar, alınacaklar listeleri yapıyorum. Planlar yapıyorum. Sonra eskisinden vazgeçip yenilerini çıkarıyorum. Bu ara beni neşelendiren tek şey bu. Ne kitap okumak, ne film izlemek, ne bir yerlere gitmek ne de birileriyle buluşup görüşmek hiçbir şey zevk vermiyor. Hayatım oğlum ve onun için yapacaklarımdan ibaret oldu.

İtiraf edeyim zaten başka hiçbir şey için de yeterli enerjim yok. Alışverişlerimi bile internet üzerinden yapıyorum :))) O kadar kocaman oldum ki artık nefes alması bile zor. Eğilip doğrulması zor. Ev işi yapmıyorum. İş yerinde çalışmıyorum diyebilecek kadar az iş yapıyorum :) Kimse benden fazlasını beklemiyor.

Ama hareketlerin bu kadar kısıtlanması insanı sinirlendiriyor. Kendimi yaşlıymışım gibi hissediyorum. Aynalardaki, camlardaki yansımama bakmıyorum :)

Çok az zamanımız kaldı bir yandan da korkuyorum. Yeni hayat bana ne getirecek bilmiyorum. Kapalı kutu. Başa çıkabilecek miyim? Onu da bilmiyorum. Bekleyip yaşayıp göreceğiz. Allah sonumuzu hayır etsin inşallah