25 Temmuz 2011 Pazartesi

Korkuyorum İşte

Söylenecek o kadar çok lafım, dökecek o kadar çok göz yaşım, geçirmem gereken o kadar çok korkum var ki anlatamam. Ama ne kimseye bir şey söylemeye cesaret edebiliyorum. Ne de ağlayabiliyorum.

İçimde bir korku var. Öyle ki midemi kavramış sıkabildiği kadar tüm kuvvetiylen sıkıyor. Çok da kuvvetli meret. Geçiremiyorum. Olacakların yada mevcutların kimde ne tür duygular uyandıracağını bilmiyorum. Başkasında olsaydı bu durum kimse önemli değil sen önemlisin derdim. Ama söz konusu kendin diğerleri de aile olunca dilini yutmak zorunda kalıyorsun.

Bunlar yetmezmiş gibi birde kendi içimdeki kuruntularımla uğraşıyorum. En beteri de onlar zaten nasıl düzenlenebilirler bilmiyorum. Benim için hayırlısı nedir bilmiyorum gelen şer midir hayır mıdır bilmiyorum. İnsanların üzülmelerinden korkuyorum, Üzülmekten korkuyorum.
Korktuğumun başıma gelmesinden korkuyorum. Başıma gelenle baş edemem diye korkuyorum. Derdini veren dermanını da verir elbet biliyorum ama ben yine de korkuyorum.

Hiç yorum yok: