Başlık-sız

Bu ara yalnız kalmaktan korkuyorum. Normalde ben bunalıma girmem. Tamam ağlak bir tip olabilirim ama kahrolduğum bir mevzuya maksimum 10 dakika kadar sonra kafadan tırlaklar gibi gülebilirim, yaparım bunu yani.

Ama bu ara kendimden korkuyorum ne yalan söyleyeyim. Evde sağ olsun koçiş yalnız bırakmaz ama iş yerimde benim bulunduğum katta genelde tek oluyorum. Şu iki gündür sürekli alt katta takılıyorum ki yalnız kalmayım.

Az önce Deryamisalin yazısını okuyup kendisini aradım hayırdır hacı deyu. Bazen dağlarda bayırlarda gezinmek iyi geliyor insana dedi. Tavsiye etti. Bende çıktım üst kata kapattım gözlerimi dağ bayır gezcem.

Önce papatyalarla dolu bir tarladaydım her şey muhteşemdi. Sonra tarlanın orta yerinde bir uçurum oluştu. Ben bunu yenerim dedim uçuruma mükemmel bir deniz manzarası yerleştirdim. Sonra düşerim korkusu duydum ve ben bu suda yüzerim düşsem ne olacak dedim. Düşmeyi beklemeden atladım suya hiç bir şey olmadı tabi. Suyun ılıklığını hissettim falan. Sonra yüzerken envai çeşit balık ayaklarıma dolanmaya başladı.

Ondan sonra karar verdim bu dağ bayır gezmek bana göre değil:) Uçurumdan atlamayı bile iyiye çevirebilirim ama balıklarla dolu bir yerde yüzmek beni aşar hacı. Zaten neyime benim hayal kurmak onu da bilemedim.

Ben en iyisi alt kata inip iş arkadaşlarımla vakit geçireyim. Benim için en sağlıklısı o hayde Allahaısmarladık.